احساس ترس می تواند تاثیری نشاط بخش داشته باشد.

ترس هم خانواده کنجکاویست و به همین دلیل است که فیلم های پرهیجان و تجربه های هیجان انگیز اینقدر سرگرم کننده و خوشایند است. تماشای یک فیلم ترسناک یا یک بازی کامپیوتری وحشت آفرین راه های امنی برای تجربه خطر هستند. اما بسیاری از افراد دوست دارند خودشان را در موقعیت هایی قرار دهند که خطرها واقعی هستند، اگرچه در اشکالی نسبتا کنترل شده.

به عبارت دیگر در این حالت خودمان را از منظر مشاهده گر خارج می کنیم و منظر کسی را که در موقعیت مشارکت دارد اختیار می کنیم از این رو می شود ورزش های ماجراجویانه رو مثال زد. مدتیست که آوازه بازی اتاق فرار در میان طرفداران ماجراجویی و سرگرمی های نامتعارف پیچیده است.

اتاق فرار در واقع یک بازی گروهیست که می تواند بین 4 تا 10 نفر بازیکن داشته باشد. گروه بازیکنان وارد اتاقی می شوند که دارای تم و داستانی مشخص است و برای رهایی از اتاق میبایست معمای اتاق را حل کنند. فرآیند حل کردن معمای اتاق برای بیرون آمدن در مدت معینی است به همین خاطر نیاز به یک کار تیمی و هماهنگ با اعضای گروه را دارد تا تجربه حل معما و فتح اتاق های مختلف را همراه با ترس و هیجان را تجربه کرد